Sleeke rijje

`t Et zo motte zijn: ik was as vlammeke bekant in slaap geflakkerd toen ik wakker schoot van `n natte snééuwvlok die sissend op m`n kop neerdaalde. D`eerste snééuw die `t Berregse winterplaatje kepleet makte: in `t vale licht de Peperbus die rillend in `n keep van witte kefettie ston en neve mijn de Geit die langzaamaan `n donze deketje kreeg uitgepreid over d`r toch al nie te vette lijf. Nog `n uurke en ze zouw twee keer zo gròòt lijke.

Ok `t Bléékveldje zellef liet z`n eige gewilleg ondersnééuwe. Alles asemde witte vrede. En toen inéés klonk `t vanaf de Korte Parrekstraat: “Ho,, ho, ho!” en eve later dook t`r uit de duisternis `n onde-slee op. IJ kon nog mar nét remme voor t`ie tege de sokkel van de Geit aan klapte. `n Klein eksplosief ventje mee `n reusachtege bontmuts op stapte gloeiend kwaad van die slee en begon luidkééls te foetere tege z`n onde. “Wég vrede”, docht ik.

Toen t`ie wa bedaard was, vroog ik: “Spulde gij voor Bertus de kerstman?”, “Sintereklaas is nog in `t land!” IJ keek mijn na-gloeiend aan. Ik docht dattie mijn uit kwaaieg`eid uit zouw blaze. “Neeje”, zee t`ie briesend, “ik zijn aan`t oefene voor d`n Optocht mè m`n NARREslee!” “Mar die rot-onde luistere voor gin meter!” Ier was duidelek `n mens die z`n eige avast inleefde in `t nuuwe motto. IJ ad alle onde uit de buurt geléénd om ze voor z`n zellef geknutselde dweilslee te spanne. Da konde zien ok.

`n Koningspoedel liep gròòtseg vóórop, gevollegd deur `n ieper-nerveuze Duitse n `erder die constant blafte en `n vuileksbakkeras`ondje mè gin kleur sloot de rij. `t Was duidelek dattie mè dì span de Berregse Speule nie zouw ale. “Ze motte nog veul treene”, zee t`ie asof t`ie mijn gedachte raaie kon.

Onderwijl ware d`onde en zullie baasje n`n bietje bekomme. “Zin om `n rondje mee te rijje?”, vroog de bontmuts nouw wa vrindeleker. “A`k mar nie uitwaai!”, zee ik. “Bende gek, zo ard lòòpe ze nie”, was `t antwoord, “en `t is lekkere poeiersnééuw vanavend, da glij vaneiges”.

Ik klom achterop en mè d`n schok schote me weg. As `n Bezete Bertus scheurde n`ie de Koremart op, rakelings nevenaf de besnééuwde oto`s en zó de Vuilbeek in. “Me doen `n rondje binnestad!”, schrééuwde n`ie over z`n schouwer. En eve later jakkerde me zó de Zuivelstraat in. T`ennenaan draaide n`t Winterwonderland op de Mart op volle, vroleke toere.

En toen schoot die zwarte kat vlak vóór ons `t Klinkerstratje n`uit. Ik docht dattie onde gek wiere. D`r was gin ouwe mir aan. Dèèr gierde me de Mart op, dwars deur `n opke fetbaik-kullekes en roeft`m zó de Bosstraat op. “Bertus op de bok” verloor ter òògte van d`n Enghel z`n bontmuts toen t`ie mè z`n volle gewicht aan de teugels ing om te remme. T`enne de Bosstraat leek da te lukke, mar toen ging ’t bergaf de Òògstraat naar beneeje. `t Moes verkeerd aflòòpe en da dee `t ok. “Bertus” gaf `n snok naar rechs om de Kerrekstraat in te slalomme (wa buite n`t Olumpies Parkoer is trouwes) en dèèr knotste me tege de stoeprand en schote me mè d`n klap recht `t leegstaande kefee `t Groene Pèèrd binne.

Dèèr leg ik nouw te bekomme voor de tòòg en “Bertus”is achter z`n losgebroke n`onde n`aan. Ik denk da`k as vlammeke eve gaan smeule…

Trug