't Vlammeke ed 'n werrem art

Ze legge d`r wir or! D`afgedankte, tuislòòze kerstbòòme. G`oef d`oew kont mar te kere of d`r zijn d`r bij gekomme. Fleeje week nog stonne ze fier op `t beste plek in `uis, opgedirrekt en opgetuigd as `n sjieke sjeik in Doebai! En zie ze nouw dèèr legge. In de neutrale n`oek van `t Bléékveldje: uitgekleed, geveld en uitgeteld. En ze late n`t gelate gebeure, bòòme zonder balle… En ze legge zomar te legge. Roerlòòs, avast `n bietje composterend. Wagg`as dweil doet naar `n lekker avendje stappe.

Mar inéés zag ik wa bewege n`in diejen òòp! `n Rat uit de Greb? Verdwaalde ganze van de Vest? Ik docht bij m`n eige: “Ik gaan dèèr evekes m`n lichje n`opsteke!” En wa von ik onder dieje n`òòp stillekes sterrevende bòòme? `n Zielege zwerrever die dèèrzo z`n wegkruip-olleke gemakt ad!

IJ makte recht plek voor mijn, belust op wa licht en werremte. En `n bietje aanspraak in de kouwe decembernacht. D`r was nie veul plek en ik moes oppasse da`k de boel nie in de fik stook. Toen me gezelleg zate, bood ie mijn `n slokske Schrobbelèèr aan. Attie in `n vuileksbak gevonde! En bekant allef vol nog!

Naar wa slokskes over en weer, begon t`ie spontaan mè z`n ver`aal. Agge da d`op de tillevisie ziet mè dees dage, denkte al gauw: “Da`s ommes wijd weg, da rak mijn nie!” Mar agge zo`n ver`aal uit d`eerste `and oort,weggedoke onder `n òòp dòòie kerstbòòme op `t Bléékveldje, kom ta tóch binne. Zeker bij mijn, al zeg ik `t zellef, want ik eb `n klein artje en ok `n werrem artje. Zeker mè dees dage.

IJ vertelde oetie zeeman gewist was. Op de Wilde Vaart tusse Vlissinge n`en Breskes. Oetie afgedankt wier en gaandeweg aan lager wal rakte. En aan de drank. Da konde trouwes goed zien: ij ad ondertusse n`n kop as `n boei gekrege!

`t Doe wa mè d`n Vlammeke agge `n gròòte vent vol tattoes zo zie schrééuwe n`as `n klein jong. `t Snikke iel pas op toen t`r inéés `n gròòte buitemedèl kerstbòòm bovenop d`n òòp wier gesmete. Recht bovenop onze schuilplek! De gouwe sliertjes zate d`r nog in en ze glomme n`en glansde nog as `n ondekulleke n`in de maneschijn. En zo was t`r tóch nog `n éél klein bietje Vrede n`op Aarde…. Nou ja, op `t Bléékveldje dan.

Trug