't Vlammeke et ok mar 'n kort lontje....
De Geit viel bekant van d`r sokkel van de dreun die as `n stomp in oew maag binnekwam. Ok ik flakkerde bekant van m`n plekske deur de plotse luchtdruk die as `n onzichtbare geluidsmuur n`over `t Bléékveldje ketste.
BOEMMMM: COBRA-KLAP!
Toen de kruitdampe n`n bietje ware n`opgetrokke, zage me n`n opke opgeschote jong. Z`adde bekant ammaal rugzakskes achterop en `n maske voor d`r gezicht. Angstaanjagend: `n maske vóór `t Neuzebal! Ik perbeerde nog: “Eila!, motta nouw??” te roepe, mar as antwoord schote ze `n vuurpijl trug. Die schampte de Geit persies op d`r méést gevoelege plekske: d`r uier. Kek, kom d`aan de Geit, dan kom d`aan ons ammaal! Bove mijn oorde n`ik `t erreme béést kerreme van de schrik en van de pijn. Ik oorde d`r denke: “Nee, nie nóg `n gat!”
En toen die jonge gastjes stoer `t Bléékveld op kwame lòòpe, sloog bij mijn de schrik vaneiges om naar kwaaieg`eid. En dan motte oppasse voor dì vlammeke. “Oe aal d`t in oew botte erses om ons zó te bedreige?”, riep ik en ik vlamde van woede `n bietje n`òòger. Schééve schaduwe schove n`over de geveltjes. `t Was bekant `n fillem.
Ik kon ze nouw duidelek zien. Kullekes ware n`t nog feitelek. Dreigende pukkelpoppekes. De voorste wier deur z`n mate wijer naar vore gedouwd. Ik schoof wa dichter naar de Geit toe. Ik voelde dasse ston te siddere deur d`r sokkel ene. `n Akelek smoel onder `n oedie kwam dichterbij dan mijn lief was. Z`n asem stonk naar `t Kaaislik van vroeger. Z`n verrekes-ogskes stonne vienijneg in z`n pestkop. Ik zag op z`n rug `n éél arsenaal aan vuurwerrek.
Toen greep t`ie mijn vliegesvlug bij m`n strot…en brandde z`n jatte. “Gotfer!!”, gallemde n`t over `t veldje daddok Bléék zag van de schrik.
En toen deet`ie waar ik al bang voor was: ij pakte n`n super-Cobra uit z`n rugzak en iel t`ie grijnzend vóór mijn. “Edde gij meschiet `n vuurke voor mijn??”, vroog t`ie fléémend, “mijn lucifers zij nét op”.
Ik keek achterom naar de Geit die nét zo gloeiend kwaad was geworre n`as ik. LAAIEND ware me! Ze knipòògde en ik voelde recht wasse bedoelde. Ik kroefelde, zogenaamd van angst, naar d`n achterkant van de Geit. Die Cobragast vollegde en stook die Cobra meddet lontje naar vore om `m aan te steke.
En watter toen in `n flits gebeurde, lat z`n eige slechs in sloow-moosjen beschrijve: oetie gast z`n Cobra naar vore stook en tegelijk de Geit mee alletwee d`r achterpòòte volle kracht naar achtere trapte: recht tege diejen oeligan z`n oedie! Oetie smeulende Cobra toen persies in z`n goedgevulde rugzak terechtkwam. De steekvlam die toen vollegde ad de kracht van alle boerefakkels bij mekare. De klap was òòrverdòòvend en òògverblindend.
De Geit en ik zage enkelt mar sterrekes, mar da vonne me nie erreg. `t Was ommes 2026, òòg tijd voor `n nuuwe Vastenavend!
(Die gastjes zijn later deur de pliesie opgepakt en in`t pliesiekotje n`opgeslote mè water en kouwe oliebolle zónder suker)
Wa eerder te leze was over 't Vlammeke
Vlammeke
Ongans g'ete
Sleeke rijje
Bietje bokkeg
't Vlammeke etter genogt van!
't Vlammeke ed 'n werrem art